Κεφάλαιο 07

῾Η σφράγισις τῶν 144 χιλιάδων

()

Ζ´

          ΚΑΙ μετὰ τοῦτο εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἑστῶτας ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, ἵνα (για να) μὴ πνέῃ ἄνεμος ἐπὶ τῆς γῆς μήτε ἐπὶ τῆς θαλάσσης μήτε ἐπὶ πᾶν (κάθε) δένδρον.

          2 καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἀναβαίνοντα ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου, ἔχοντα σφραγῖδα Θεοῦ ζῶντος (ο οποίος ζει), καὶ ἔκραξε φωνῇ (με φωνή) μεγάλῃ τοῖς (στους) τέσσαρσιν ἀγγέλοις, οἷς (στους οποίους) ἐδόθη αὐτοῖς ἀδικῆσαι (να αδικήσουν) τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν,

          3 λέγων·

          __  μὴ ἀδικήσητε τὴν γῆν μήτε τὴν θάλασσαν μήτε τὰ δένδρα, ἄχρις (μέχρις) οὗ (του οποίου – σημείου, μέχρις ότου) σφραγίσωμεν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν (μας) ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

          4 Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφραγισμένων·

          __ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐσφραγισμένοι ἐκ πάσης (κάθε) φυλῆς υἱῶν ᾿Ισραήλ·

           5 ἐκ φυλῆς ᾿Ιούδα δώδεκα χιλιάδες ἐσφραγισμένοι, ἐκ φυλῆς Ρουβὴν δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Γὰδ δώδεκα χιλιάδες,

          6 ἐκ φυλῆς ᾿Ασὴρ δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Νεφθαλεὶμ δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Μανασσῆ δώδεκα χιλιάδες,

          7 ἐκ φυλῆς Συμεὼν δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Λευῒ δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς ᾿Ισσάχαρ δώδεκα χιλιάδες,

          8 ἐκ φυλῆς Ζαβουλὼν δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς ᾿Ιωσὴφ δώδεκα χιλιάδες, ἐκ φυλῆς Βενιαμὶν δώδεκα χιλιάδες ἐσφραγισμένοι.

῾Η ὅρασις τῶν λυτρωμένων εἰς τὸν οὐρανὸν

          9 Μετὰ ταῦτα εἶδον, καὶ ἰδοὺ ὄχλος πολύς, ὃν (τον οποίον) ἀριθμῆσαι (να αριθ...) αὐτὸν οὐδεὶς (κανείς) ἐδύνατο, ἐκ παντὸς (κάθε) ἔθνους καὶ φυλῶν καὶ λαῶν καὶ γλωσσῶν, ἑστῶτας (να στέκονται) ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου, περιβεβλημένους (ντυμένους) στολὰς λευκάς, καὶ φοίνικες (κλαδιά φοινικάς- δοξαστικός- πανυγυρικός συμβολισμός ) ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν·

          10 καὶ κράζουσι φωνῇ (με φωνή) μεγάλῃ λέγοντες·

          __ ἡ σωτηρία τῷ (με τον) Θεῷ ἡμῶν (μας) τῷ καθημένῳ (ο οποίος κάθεται) ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ τῷ (με το) ἀρνίῳ.

          11 καὶ πάντες (όλοι) οἱ ἄγγελοι εἱστήκεισαν (είχαν σταθεί) κύκλῳ (κυκλικώς) τοῦ θρόνου καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν τεσσάρων ζῴων, καὶ ἔπεσαν ἐνώπιον τοῦ θρόνου ἐπὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν (έδειξαν την αγάπη τους) τῷ (στον) Θεῷ

          12 λέγοντες·

          __ἀμήν (γένοιτο)· ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ (στον ή με τον) Θεῷ ἡμῶν (μας) εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

          13 Καὶ ἀπεκρίθη εἷς (ένας) ἐκ τῶν πρεσβυτέρων λέγων μοι (σε μένα)·

          __ οὗτοι (αυτοί εδώ) οἱ περιβεβλημένοι (ντυμένοι) τὰς στολὰς τὰς λευκὰς τίνες (ποίοι) εἰσὶ (είναι) καὶ πόθεν (από πού) ἦλθον;

          14 καὶ εἴρηκα (μίλησα, είπα) αὐτῷ (σ΄αυτόν)·

          __κύριέ μου, σὺ οἶδας (γνωρίζεις).

           καὶ εἶπέ μοι (σε μένα)·

          __οὗτοί (αυτοί εδώ) εἰσιν (είναι) οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης, καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου.

          15 διὰ τοῦτό εἰσιν (είναι) ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ λατρεύουσιν (εκφράζουν την μεγάλη αγάπη τους) αὐτῷ (σ' αυτόν) ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ. καὶ ὁ καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου σκηνώσει (θα κάνει σκηνή κατοικίας, θα κατασκηνώσει) ἐπ᾿ αὐτούς.

          16 οὐ (δεν) πεινάσουσιν (θα πεινάσουν) ἔτι (ακόμη, επιπλέον,-κι άλλο) οὐδὲ (ούτε) διψήσουσιν (θα διψάσουν) ἔτι, οὐδ᾿ οὐ μὴ πέσῃ ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἥλιος οὐδὲ πᾶν (κάθε) καῦμα (κάψιμο- καύσωνας),

          17 ὅτι (διότι) τὸ ἀρνίον τὸ ἀνὰ μέσον τοῦ θρόνου ποιμανεῖ (θα τους οδηγεί) αὐτούς, καὶ ὁδηγήσει (θα οδηγήσει) αὐτοὺς ἐπὶ ζωῆς πηγὰς ὑδάτων, καὶ ἐξαλείψει (θα εξαλείψει) ὁ Θεὸς πᾶν (κάθε) δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν.