Κεφάλαιο 10

῾Ο δυνατὸς ἄγγελος καὶ τὸ μικρὸν βιβλίον

Ι´

          ΚΑΙ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν καταβαίνοντα (να κατεβαίνει) ἐκ (από) τοῦ οὐρανοῦ, περιβεβλημένον νεφέλην (σύννεφο), καὶ ἡ ἶρις (το ουράνιο τόξο) ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς (σαν) ὁ ἥλιος, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς στῦλοι πυρός (φωτιάς),

2 καὶ ἔχων ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ βιβλίον ἀνεῳγμένον. καὶ ἔθηκε (έθεσε, έβαλε) τὸν πόδα αὐτοῦ τὸν δεξιὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης, τὸν δὲ εὐώνυμον (αριστερόν) ἐπὶ τῆς γῆς,

3 καὶ ἔκραξε φωνῇ  (με φωνή) μεγάλῃ ὥσπερ (όπως ακριβώς) λέων (λιοντάρι) μυκᾶται (βρυχιέται, φωνάζει). καὶ ὅτε (όταν) ἔκραξεν, ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταὶ τὰς ἑαυτῶν φωνάς.

4 Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον (επρόκειτο) γράφειν (να γράφω)· καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ  (από) τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν (να λέει)·

          ___σφράγισον ἃ (αυτά τα οποία , όσα) ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, καὶ μὴ αὐτὰ γράψῃς.

5 Καὶ ὁ ἄγγελος, ὃν (τον οποίον) εἶδον ἑστῶτα (να στέκει) ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ἦρε (σήκωσε) τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν δεξιὰν εἰς τὸν οὐρανὸν

6 καὶ ὤμοσεν (ορκίστηκε) ἐν τῷ  (στον) ζῶντι (ζωντανό, ο οποίος ζούσε) εἰς τοὺς αἰῶνας (αιών= 100 χρόνια) τῶν αἰώνων, ὃς (ο οποίος) ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν (εις, σε)  αὐτῷ καὶ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ, ὅτι (διότι) χρόνος οὐκέτι (όχι πλέον) ἔσται (θα είναι),

7 ἀλλ᾿ ἐν ταῖς (στις) ἡμέραις τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν μέλλῃ    (πρόκειται) σαλπίζειν (να σφυρίξει με την σάλπιγγα που είναι όργανο μουσικό- ήχου), καὶ ἐτελέσθη (πραγματοποιήθηκε, έφθασε στο τέλος) τὸ μυστήριον τοῦ Θεοῦ, ὡς (όπως) εὐηγγέλισε (είπε την καλή αγγελία για ..) τοὺς δούλους αὐτοῦ τοὺς προφήτας (προφήτης είναι αυτός που προλέγει, ο επιστήμονας που προβλέπει ).

 8 Καὶ ἡ φωνὴ ἣν (την οποίαν) ἤκουσα ἐκ (από) τοῦ οὐρανοῦ, πάλιν λαλοῦσα (να μιλάει, να λαλεί) μετ᾿ ἐμοῦ (με μένα) καὶ λέγουσα (να λέει)·

          ___ὕπαγε (πήγαινε) λάβε (πάρε) τὸ βιβλιδάριον (το μικρον βιβλίον) τὸ ἀνεῳγμένον ἐν τῇ (εις το) χειρὶ (χέρι) τοῦ ἀγγέλου τοῦ ἑστῶτος (ο οποίος στέκεται) ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

9 καὶ ἀπῆλθα (έφυγα μακριά) πρὸς τὸν ἄγγελον, λέγων αὐτῷ (εις αυτόν) δοῦναί μοι () τὸ βιβλιδάριον (μικρόν βιβλίον). καὶ λέγει μοι (σε μένα) ·

           __λάβε καὶ κατάφαγε (φάγε τελείως) αὐτό, καὶ πικρανεῖ (θα πικράνει) σου τὴν κοιλίαν, ἀλλ᾿ ἐν τῷ στόματί σου ἔσται (θα είναι, θα γίνει) γλυκὺ ὡς (σαν) μέλι.

10 καὶ ἔλαβον τὸ βιβλίον ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἀγγέλου καὶ κατέφαγον αὐτό, καὶ ἦν (ήταν) ἐν τῷ (στο) στόματί μου ὡς (σαν) μέλι γλυκύ· καὶ ὅτε ἔφαγον αὐτό, ἐπικράνθη ἡ κοιλία μου.

11 καὶ λέγουσί μοι (σε μένα)·

          __δεῖ (είναι ανάγκη) σε (εσένα, εσύ) πάλιν προφητεῦσαι (να προβλέψεις το μέλλον) ἐπὶ (σε) λαοῖς καὶ ἔθνεσι καὶ γλώσσαις καὶ βασιλεῦσι πολλοῖς.