Κεφάλαιο 16

ΙΣΤ´

()

           

          ΚΑΙ ἤκουσα μεγάλης φωνῆς ἐκ τοῦ ναοῦ λεγούσης (η οποία έλεγε) τοῖς (στους) ἑπτὰ ἀγγέλοις·

__ὑπάγετε (πηγαίνετε) καὶ ἐκχέατε (ρίξτε, ξεχύστε) τὰς ἑπτὰ φιάλας (γυάλινες μποτίλιες) τοῦ θυμοῦ  (της συναισθηματικής θέλησης) τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν γῆν.

          2 Καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος καὶ ἐξέχεε (ξέχυσε) τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐγένετο ἕλκος (σπυρί, τραύμα στο δέρμα, εσωτερικόν ή εξωτερικόν) κακὸν καὶ πονηρὸν ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔχοντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ.

          3 Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· καὶ ἐγένετο αἷμα ὡς νεκροῦ, καὶ πᾶσα ψυχὴ ζῶσα ἀπέθανεν ἐν τῇ θαλάσσῃ.

          4 Καὶ ὁ τρίτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τοὺς ποταμοὺς καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· καὶ ἐγένετο αἷμα.

          5 Καὶ ἤκουσα τοῦ ἀγγέλου τῶν ὑδάτων λέγοντος·

          __δίκαιος εἶ (είσαι), ὁ ὢν (υπάρχων στο παρόν) καὶ ὁ ἦν (ο υπήρξας, αυτός που υπήρξε στο παρελθόν), ὁ ὅσιος, ὅτι (διότι) ταῦτα (αυτά εδώ) ἔκρινας·

          6 ὅτι (διότι) αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν ἐξέχεαν, καὶ αἷμα αὐτοῖς (σ' αυτούς) ἔδωκας πιεῖν (να πιούν)· ἄξιοί εἰσι (τους αξίζει, τους πρέπει).

          7 Καὶ ἤκουσα τοῦ θυσιαστηρίου λέγοντος (να λέει)·

__ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις σου.

          8 Καὶ ὁ τέταρτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ἥλιον· καὶ ἐδόθη αὐτῷ (σ' αυτόν)  καυματίσαι (να κάνει εγκαύματα, να κάψει) ἐν πυρὶ (σε φωτιά) τοὺς ἀνθρώπους,

          9 καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα, καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔχοντος ἐξουσίαν ἐπὶ τὰς πληγὰς ταύτας, καὶ οὐ (δεν) μετενόησαν (άλλαξαν νου, λογική) δοῦναι (να δώσουν) αὐτῷ (σ' αυτόν) δόξαν.

          10 Καὶ ὁ πέμπτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ θηρίου· καὶ ἐγένετο ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἐσκοτωμένη, καὶ ἐμασῶντο (μασούσαν, δάγκωναν) τὰς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου,

          11 καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν ἑλκῶν αὐτῶν, καὶ οὐ  (δεν) μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν.

          12 Καὶ ὁ ἕκτος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν τὸν Εὐφράτην· καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, ἵνα (γι α να) ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου.

          13 Καὶ εἶδον ἐκ τοῦ στόματος τοῦ δράκοντος καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ θηρίου καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ ψευδοπροφήτου πνεύματα τρία ἀκάθαρτα, ὡς (σαν) βάτραχοι·

          14 εἰσὶ () γὰρ (διότι) πνεύματα δαιμονίων ποιοῦντα (τα οποία κάνουν) σημεῖα (σημαδιακά, αξιοπρόσεκτα), ἃ (τα οποία) ἐκπορεύεται (κατευθύνονται, πάνε) ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς οἰκουμένης ὅλης, συναγαγεῖν (να συγκεντρώσει, να μαζέψει) αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον τῆς ἡμέρας ἐκείνης τῆς μεγάλης τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.

          15 ᾿Ιδοὺ (και να, κοίτα...) ἔρχομαι ὡς (σαν) κλέπτης·  μακάριος ὁ γρηγορῶν (αυτός που κάνει, ενεργεί γρήγορα) καὶ τηρῶν (αυτός που διατηρεί, προσέχει) τὰ ἱμάτια (ενδύματα, ρούχα) αὐτοῦ, ἵνα (για να) μὴ γυμνὸς περιπατῇ καὶ βλέπωσι τὴν ἀσχημοσύνην αὐτοῦ.

          16      καὶ συνήγαγεν αὐτοὺς εἰς τὸν τόπον τὸν καλούμενον ῾Εβραϊστὶ ῾Αρμαγεδών (περιοχή κοντά στην πόλη Μαγεδών, - στην εβραϊκή ιστορία ήταν πεδίο μαχών).

          17      Καὶ ὁ ἕβδομος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ἀέρα· καὶ ἐξῆλθε φωνὴ μεγάλη ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ θρόνου λέγουσα·

          __γέγονε (έχει γίνει).

          18      καὶ ἐγένοντο ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί, καὶ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, οἷος (ο οποίος) οὐκ (δεν) ἐγένετο ἀφ᾿ οὗ (από τότε που) οἱ ἄνθρωποι ἐγένοντο ἐπὶ τῆς γῆς, τηλικοῦτος (τέτοιος, τόσος) σεισμὸς οὕτω (έτσι) μέγας.

          19      καὶ ἐγένετο ἡ πόλις ἡ μεγάλη εἰς τρία μέρη, καὶ αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσαν. καὶ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη ἐμνήσθη (μνημονεύτηκε, αναφέρθηκε) ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δοῦναι (να δώσει) αὐτῇ (σε αυτήν) τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ.

           20     καὶ πᾶσα (όλη, κάθε) νῆσος ἔφυγε, καὶ ὄρη οὐχ (δεν) εὑρέθησαν.  (δεν εξείχε καμμιά κορφή, ούτε στην θάλασσα, ούτε στην ξηρά, ισοπεδώθηκαν όλα, υπό- κάτω όλα)

          21      καὶ χάλαζα μεγάλη ὡς (σαν) ταλαντιαία (τάλαντο, σιδερένιο κέρμα) καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους· καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν ἐκ τῆς πληγῆς τῆς χαλάζης, ὅτι (διότι) μεγάλη ἐστὶν (είναι) ἡ πληγὴ αὕτη σφόδρα (πάρα πολύ).