Κεφάλαιο 14

῾Η ὅρασις (το είδωμα, η θέασις) τοῦ ᾿Αρνίου καὶ τῶν λυτρουμένων

ΙΔ´

()

          ΚΑΙ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς (να έχει σταθεί) ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

           2 καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φωνὴν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἡ φωνὴ ἣν (την οποία) ἤκουσα, ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν.

          3 καὶ ᾄδουσιν (λένε τραγουδιστά, ψαλτικά) ᾠδὴν (ύμνον) καινὴν (νέαν) ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς (κανείς) ἐδύνατο μαθεῖν (να μάθει) τὴν ᾠδὴν εἰ (εάν) μὴ ( εδύναντο= μπορούσαν, υπονοείται κάποιο ρήμα, για να πάρει η φράση την συνήθη έννοια “παρά μόνον” )  αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς.

          4 οὗτοί (αυτοί) εἰσιν (είναι) οἳ (οι οποίοι) μετὰ γυναικῶν (από τον πληθυντικό εννοείται, προφανώς, το είδος των πορνών ή των τυραννίδων) οὐκ (δεν) ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ (διότι) εἰσιν (είναι).  οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ.  οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ (πρώτη προσφορά) τῷ Θεῷ καὶ τῷ ἀρνίῳ·

          5 καὶ οὐχ (δεν) εὑρέθη ψεῦδος ἐν τῷ  (στο στόμα) στόματι αὐτῶν· ἄμωμοι (αλάνθαστοι, ακατηγόρητοι, αγνοί, αφοσιωμένοι ) γάρ (διότι) εἰσιν (είναι).

῾Η ὅρασις τῶν τριῶν ἀγγέλων

          6 Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετόμενον (να πετάει) ἐν μεσουρανήματι (στο μέσον του ουρανού), ἔχοντα εὐαγγέλιον αἰώνιον εὐαγγελίσαι (να αναγγείλει ως καλό) ἐπὶ τοὺς καθημένους ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐπὶ πᾶν (κάθε) ἔθνος καὶ φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν,

          7 λέγων ἐν (με ) φωνῇ μεγάλῃ· φοβήθητε τὸν Κύριον καὶ δότε αὐτῷ (σε αυτόν) δόξαν, ὅτι (διότι) ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεως (της αξιολόγησης) αὐτοῦ, καὶ προσκυνήσατε (δείξτε την αγάπη σας) τῷ ποιήσαντι  (σε αυτόν που έφτιαξε) τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πηγὰς ὑδάτων.   

          8 καὶ ἄλλος δεύτερος ἄγγελος ἠκολούθησε λέγων· ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἣ (η οποία) ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πεπότικε (έχει ποτισμένα) πάντα (όλα τα ... ) ἔθνη.

          9 Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· εἴ  (εάν) τις (κάποιος) προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ,

          10 καὶ αὐτὸς πίεται (θα πιεί) ἐκ τοῦ οἴνου (από το κρασί) τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ κεκερασμένου (που έχει κεραστεί, έχει μπει στο κεραμικό ποτήρι) ἀκράτου (χωρίς νερό, ανόθευτο) ἐν τῷ (στο) ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ βασανισθήσεται (θα βασανισθει) ἐν πυρὶ (σε φωτιά)  καὶ θείῳ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου.

          11 καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν εἰς αἰῶνας αἰώνων ἀναβαίνει, καὶ οὐκ (δεν) ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς οἱ προσκυνοῦντες τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ εἴ (εάν) τις (κάποιος) λαμβάνει τὸ χάραγμα (το σκάλισμα , το χαράκωμα, την απόδειξη ότι ανήκεις ως ζώο) τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

          12      ῟Ωδε (σ' αυτό εδώ) ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν (είναι, υπάρχει), οἱ τηροῦντες (οι εφαρμόζοντες, ακολουθούντες, σεβόμενοι ) τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν ᾿Ιησοῦ.

          13 Καὶ ἤκουσα φωνῆς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης (η οποια έλεγεν)· γράψον, μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ᾿ ἄρτι (από τώρα μόλις).  ναί, λέγει τὸ Πνεῦμα, ἵνα (για να ) ἀναπαύσωνται (ξεκουραστούν) ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ᾿ αὐτῶν.

῾Ο θερισμὸς καὶ ὁ τρυγητὸς (ο τρύγος των σταφυλιών) τοῦ κόσμου

          14 Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ νεφέλη (σύννεφο) λευκή (άσπρη), καὶ ἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενος  (κάποιος που καθόταν) ὅμοιος υἱῷ (με υιόν, παιδί) ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ (κοφτερό, ακονισμένο).

         

          15 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων ἐν φωνῇ μεγάλῃ τῷ καθημένῳ (σ΄αυτόν ο οποίος καθόταν) ἐπὶ τῆς νεφέλης· πέμψον (στείλε) τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, ὅτι (διότι) ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ θερίσαι (του θερισμού, για θέρισμα), ὅτι (διότι) ἐξηράνθη ὁ θερισμὸς (αυτο που είναι για θερισμα, οι καρποί, δηλαδή οι ώριμοι άνθρωποι) τῆς γῆς.

          16 καὶ ἔβαλεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τὴν νεφέλην τὸ δρέπανον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ.

          17 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον ὀξύ.

          18 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἐφώνησε κραυγῇ μεγάλῃ τῷ ἔχοντι τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ λέγων· πέμψον σου τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας (τα τσαμπιά) τῆς ἀμπέλου (του αμπελώνα) τῆς γῆς, ὅτι (διότι) ἤκμασεν (έφτασε στην κορυφή, ωρίμασε πνευματικώς) ἡ σταφυλὴ  (τα σταφύλια,  οι άνθρωποι) τῆς γῆς.

          19 καὶ ἔβαλεν ὁ ἄγγελος τὸ δρέπανον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον τῆς γῆς, καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν ληνὸν (στο πατητήρι των σταφυλιών για να γίνουν κρασί) τοῦ θυμοῦ (της θέλησης, της επιθυμίας) τοῦ Θεοῦ τὴν μεγάλην.

          20 καὶ ἐπατήθη ἡ ληνὸς ἔξω τῆς πόλεως, καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τῆς ληνοῦ ἄχρι (μέχρι) τῶν χαλινῶν τῶν ἵππων ἀπὸ σταδίων χιλίων ἑξακοσίων.